മഴയുടെ ഗന്ധം അറിഞ്ഞു വീണ്ടുമൊരു അധ്യായന വർഷം കൂടി വരവായ്...കഴിഞ്ഞു പോയ ഒന്നു രണ്ടു തലമുറയുടെ സ്കൂൾ ജീവിതാരംഭത്തിനെക്കാൾ ഏറെ ഭൂമിയെ തൊട്ടറിഞ്ഞ് ഒരു പ്രെവേശനോത്സവം, മുത്തശ്ശി കഥകളിലെ പോലെ ഭൂമി മാതാവിനു പ്രിയങ്കരനായ ഏതേലും കുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയാണൊ ഇടവപ്പാതിയുടെ ഈ തിരിച്ചു വരവിനു കാരണം??
എതൊരു മനുഷ്യനെയും പോലെ തന്നെ വീണ്ടും ആ വിദ്യാലയ മുറ്റത്ത് പോയി നിൽകാൻ ഇന്നെന്നെ പ്രായം അനുവദിക്കുന്നില്ല, കുറച് നാളുകൾക്കു മുന്നെ ഞാൻ ഓടി തീർത്തത് പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തെ ഒരിക്കലും തിരിചു കിട്ടാനാവാത്ത രസകരമായ അനുഭവങ്ങളും സൗഹ്രിദങ്ങളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സഹവർതിത്തവുമായിരിക്കാം.., അതുതന്നെയാണു തീർചയായും...!!
ശീതീകരിച്ച സ്മാർട്ട് ക്ലാസ്സ് മുറികലുടെ നാലു ചുമരുകൾകുള്ളിൽ കുടുങ്ങി നിൽകുന്ന പുതുതലമുറയുടെ യാന്ത്രിക ജീവിത ശൈലിയുടെ മുന്നിൽ പകച്ചു പോകുന്നു. ഓടു മേഞ്ഞ, ഭിത്തികൾ വിണ്ടു കീറിയ മുറികളിൽ പ്രകൃതിയുടെ മടിതട്ടിൽ ഇരുന്ന് അറിവുകൾ നുകർന്ന അവരുടെ മാതാപിതാക്കളും വന്ന വഴി മറന്നു പൊയിരിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ തങ്ങൾ വന്ന വഴിയിലെ യാതനകളുടെ കയ്പു നീരു കുടിപ്പിക്കാൻ ആ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹം അനുവദിക്കാത്തതാകാം...പക്ഷെ അവർ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലല്ലോ അതായിരുന്നു ഏറ്റവും മികച്ചതെന്നു!!
സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ കരയാത്തവരായി ആരുമുണ്ടാകില്ല ... അന്നു കരഞ്ഞത് സധാസമയം കളിചു നടന്നിരുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ട്മാകുന്നു എന്ന ആവലാതി കൊണ്ടാണെങ്കിൽ ഇന്നു കരയുന്നത് ഒന്നൂടെ പോയി ആ മുറ്റത്ത് നിന്നു കരയാനുള്ള ചാൻസു ഇല്ലല്ലൊ എന്നൊർത്ത് കൊണ്ടായിരിക്കും...വേറിട്ട നവ്വ്യാനുഭൂതിയുടെ മായാലോകം തീർത്ത ഈ ക്ലാസ്സ് മുറികളിൽ ഒന്നൂടെ... കഴിയില്ല എന്ന് മനസ്സിലായതു കൊണ്ടുമാകാം!
ഒരിക്കലും തിരിച് കിട്ടാത്ത ആ സ്കൂൾ ജീവിതത്തോട് യാത്ര പറയേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്യം ഉൾകൊള്ളാൻ ഇന്നീ മനസ്സിനു കഴിയുന്നില്ല....
സോഷ്യൽ നെറ്റ്വർകിങ്ങിന്റെ ഈ കാലത്ത് പുതുമഴയുടെ ഗന്ധം നുണർന്നു വേറിട്ട ഒരു ലോകത്തേക്ക് കാലെടുത്തു വെക്കുന്ന ന്യൂ ജെനറേശൻ കിഡ്സുകളുടെ സ്റ്റാറ്റസ്സ് അപ്ടേറ്റ് ഭാവിയിൽ എന്താകുമെന്നു ആർകറിയാം.....!!
